Home » Blog » Verhalen uit de praktijk » Van dingen die gebeuren….

Van dingen die gebeuren….

door Dineke Ploeger | 12 mrt, 2025 | Verhalen uit de praktijk

Alle regio’s zijn na de zomervakantie weer begonnen. De kinderen gaan weer naar school.

Veel kinderen zullen in een vertrouwde groep komen. Voor anderen zal het begin van het nieuwe jaar meer spannend zijn…Een nieuwe school, voor het eerst naar groep 3, of de klassen zijn ‘gehusseld’, een nieuwe leerkracht…

Voor veel kinderen speelt het thema ‘veilig’ een rol. Dan heb ik het voornamelijk over emotionele veiligheid. Als een kind zich emotioneel veilig voelt op school, kan er groei ontstaan en kan een kind optimaal tot leren komen.

Maar wat is dat eigenlijk, je emotioneel veilig voelen? Ieder kind wil zich graag ‘gezien voelen’. Ieder kind heeft zijn/haar eigen beleving. Naar mijn idee voelt een kind zich gezien, als die individuele beleving er mag zijn, als er echt naar je wordt geluisterd.

Daar is een veilige bedding voor nodig. Een leerkracht met leiderschap, duidelijke regels, en oog voor de emotionele ontwikkeling van de kinderen als groep en het kind als individu. Op veel scholen is een anti-pest beleid. Dat is iets wat niet mag, wat je niet moet doen, een ander pesten. En absoluut belangrijk. Maar is het wel duidelijk wat je wel moet doen? Kinderen kunnen zoveel leren in een groep wat sociale vaardigheden betreft. Een voorwaarde is volgens mij, dat de bedding, de leiding veilige grenzen en regels kan bieden. Grenzen en regels die kinderen kunnen begrijpen. En hen de ruimte biedt om te leren en te oefenen.

Eigenlijk lijkt dat wel op hoe een opvoeding eruit kan zien. Veilige grenzen, voldoende ruimte om je als kind te kunnen ontplooien…..

Dat vraagt nog al wat van de meester of juf en de schoolleiding… Ik denk dat we het met elkaar moeten doen… We zijn allemaal mensen en als we willen kunnen we allemaal blijven leren… Zo kijk ik er graag naar….

De situatie is niet altijd ideaal. Daar zie ik in de praktijk veel voorbeelden van…

• De jongen die hard roept in de praktijk: ‘school is stom’.
• De jongen die gepest werd door een groepje kinderen uit de klas, en echt niet meer naar school wilde…
• Het meisje dat al een tijd met buikpijn naar school gaat. Met de angst van: wat zal er vandaag nou weer gebeuren?
• De jongen die wel nee zei, maar het andere kind ging toch door… En toen wist hij niet meer wat hij moest doen….

Als kindercoach kijk ik of het kind voldoende vaardigheden heeft op sociaal gebied. Het is belangrijk dat een kind meer weerbaar wordt, als het daaraan ontbreekt. School wordt eigenlijk altijd wel betrokken.. Het een werkt door in het ander.

Al zoveel dappere ouders en kinderen hier gezien.

Een blog over je veilig voelen op school. Er is natuurlijk nog zoveel meer over te zeggen.

Het komt in ieder traject wel ter sprake. Het begint met bewustwording; Wanneer voel ik me veilig? En wat heb ik daarvoor nodig?

Weet dat je welkom bent als je vragen hebt op dit gebied, wanneer je kind niet graag naar school gaat….

Zoals afscheid nemen…

Hoe gaan we om met afscheid, verlies? Met rouw, verdriet? Het overkomt ons allemaal. Het ‘hoort’ bij het leven. Ook bij het leven van onze kinderen..

Het onderwerp is hier heel dichtbij. Onze lieve kater Ollie, bijna 17, is in zijn laatste fase…Nog niet het allerlaatste stukje, maar het einde komt dichterbij… Hij heeft een prachtig leven gehad (denk ik), en wij met hem…Bij afscheid nemen van een dier, komen allerlei emoties kijken, vertelde de dierenarts. Dat had ik al gemerkt… Zo lang met ons mee geleefd. En ik was nooit alleen… Kwam nooit in een leeg huis. Ik ben nog wel een beetje bang voor het gat wat hij gaat achterlaten….Zijn onvoorwaardelijke liefde zal ik niet vergeten. En zolang hij nog geniet van zijn oude dag, gaan we nog lekker knuffelen, en vertel ik hem wat voor lieve, stoere kater hij was, en dat als het tijd is, hij mag gaan…..

Bijna alle kinderen krijgen er eerder of later mee te maken, het overlijden van een opa of oma. Een geliefd huisdier dat sterft. Of de scheiding van je ouders. Ook hierin zit veel afscheid, verlies. Er wordt wel gesproken over ‘gestapelde’ rouw. Dat geeft zo mooi aan, hoe het kan zijn.

Het kan een hele klus zijn, om je eigen verdriet de ruimte te geven, en er ook te zijn voor je kind(eren). Geduld met jezelf en de ander kan belangrijk zijn… En wat kan helpen, zijn rituelen. Een herdenk-koffertje voor opa gaf de jongen van 6 veel houvast. Hij verzamelde spulletjes voor in het koffertje. En had zo ook mooie gesprekjes over opa. Ook maakte hij een tekening voor opa, wat erin ging….Het koffertje is goed bewaard. Er zijn veel andere rituelen mogelijk. Daar kun je hier altijd naar informeren….

In kleine dingen komt afscheid dagelijks voor… Het zwaaien op het schoolplein, of vanaf je stoeltje in de klas… Afscheid markeert een overgang. Van de dag naar de nacht, van huis naar school, of het dagverblijf…Van de vrijdag naar het weekend…Het einde van de vakantie….Einde van de ‘schermtijd’, ‘we gaan nu aan tafel’ … Sommige kinderen hebben het nodig hier een terugkerend ritueel van te maken, zoals het bedritueel. Voor andere kinderen gaat het meer geruisloos…Wij gingen op de laatste dag van de vakantie uit eten…

Hoe gaan bij jullie de kleine afscheid-momenten? Geruisloos? Of is het elke dag strijd?

Of worstel je met een groot afscheid? Je bent welkom bij kindercoachpraktijk De Twee Uilen…

Over Dineke

Ik ben Dineke Ploeger. En zet graag mijn werk- en levenservaring in, in kindercoach praktijk De Twee Uilen. Het is mijn missie kinderen te helpen die wel een steuntje kunnen gebruiken. Ik kijk wat er nodig is, zodat je kind op een fijne manier weer verder kan. Je kind kan zich in de praktijk gezien en gehoord voelen. En zich in een veilige setting uiten en oefenen. Ouders betrek ik graag bij dit proces.