Home » Blog » Verhalen uit de praktijk » Dapperheid

Dapperheid

door Dineke Ploeger | 22 apr, 2020 | Verhalen uit de praktijk

Alle regio’s zijn na de zomervakantie weer begonnen. De kinderen gaan weer naar school.

Veel kinderen zullen in een vertrouwde groep komen. Voor anderen zal het begin van het nieuwe jaar meer spannend zijn…Een nieuwe school, voor het eerst naar groep 3, of de klassen zijn ‘gehusseld’, een nieuwe leerkracht…

Voor veel kinderen speelt het thema ‘veilig’ een rol. Dan heb ik het voornamelijk over emotionele veiligheid. Als een kind zich emotioneel veilig voelt op school, kan er groei ontstaan en kan een kind optimaal tot leren komen.

Maar wat is dat eigenlijk, je emotioneel veilig voelen? Ieder kind wil zich graag ‘gezien voelen’. Ieder kind heeft zijn/haar eigen beleving. Naar mijn idee voelt een kind zich gezien, als die individuele beleving er mag zijn, als er echt naar je wordt geluisterd.

Daar is een veilige bedding voor nodig. Een leerkracht met leiderschap, duidelijke regels, en oog voor de emotionele ontwikkeling van de kinderen als groep en het kind als individu. Op veel scholen is een anti-pest beleid. Dat is iets wat niet mag, wat je niet moet doen, een ander pesten. En absoluut belangrijk. Maar is het wel duidelijk wat je wel moet doen? Kinderen kunnen zoveel leren in een groep wat sociale vaardigheden betreft. Een voorwaarde is volgens mij, dat de bedding, de leiding veilige grenzen en regels kan bieden. Grenzen en regels die kinderen kunnen begrijpen. En hen de ruimte biedt om te leren en te oefenen.

Eigenlijk lijkt dat wel op hoe een opvoeding eruit kan zien. Veilige grenzen, voldoende ruimte om je als kind te kunnen ontplooien…..

Dat vraagt nog al wat van de meester of juf en de schoolleiding… Ik denk dat we het met elkaar moeten doen… We zijn allemaal mensen en als we willen kunnen we allemaal blijven leren… Zo kijk ik er graag naar….

De situatie is niet altijd ideaal. Daar zie ik in de praktijk veel voorbeelden van…

• De jongen die hard roept in de praktijk: ‘school is stom’.
• De jongen die gepest werd door een groepje kinderen uit de klas, en echt niet meer naar school wilde…
• Het meisje dat al een tijd met buikpijn naar school gaat. Met de angst van: wat zal er vandaag nou weer gebeuren?
• De jongen die wel nee zei, maar het andere kind ging toch door… En toen wist hij niet meer wat hij moest doen….

Als kindercoach kijk ik of het kind voldoende vaardigheden heeft op sociaal gebied. Het is belangrijk dat een kind meer weerbaar wordt, als het daaraan ontbreekt. School wordt eigenlijk altijd wel betrokken.. Het een werkt door in het ander.

Al zoveel dappere ouders en kinderen hier gezien.

Een blog over je veilig voelen op school. Er is natuurlijk nog zoveel meer over te zeggen.

Het komt in ieder traject wel ter sprake. Het begint met bewustwording; Wanneer voel ik me veilig? En wat heb ik daarvoor nodig?

Weet dat je welkom bent als je vragen hebt op dit gebied, wanneer je kind niet graag naar school gaat….

Op een middag deed ik de deur open. De bel was gegaan. Het was de tijd dat Daniël zou komen.
Zijn vader stond op de stoep, en er stonden twee fietsen. Zijn vader riep hem. Half verscholen achter het muurtje was hij.
Daniël kwam aarzelend naar voren, achter het muurtje vandaan. Nog rode wangen van het fietsen. De ogen naar de grond gericht. “Heb je hard gefietst?”, vroeg ik. Het antwoord was bevestigend en daarbij keek hij boos naar zijn vader. Ze hadden inderdaad hard gefietst en vader had gepusht, want hij wilde niet te laat komen. Daniël was moeilijk mee te krijgen uit huis vandaag. Maar nu waren ze er.
Daniël was al een paar keer in de kindercoach-praktijk geweest. Ik vroeg of hij het spannend vond om naar binnen te komen. “Ja”, dat was het wel.
Vader maakte zijn excuus tegen zijn zoon, dat hij hem zo hard had laten fietsen. Dat snapte vader wel, dat dat niet leuk was. En het was ook eigenlijk niet nodig, want ze waren zo ruim op tijd…
Ik vertelde dat ik een plannetje had voor vanmiddag. Zijn hoofd ging omhoog en er twinkelde iets in zijn ogen. Een knuffel van zijn vader en Daniel stapte over de drempel…… Tot over een uur!

Wat is er nodig om iets te doen wat je wel graag wilt en tegelijk ook eng vindt?
Een grote kruiwagen dapperheid en een beetje steun, begrip. Daniël had het allebei. Dapperheid van hemzelf en steun van zijn vader.
Dit geldt voor kinderen maar ook voor grote mensen.
Herken je dit? Je wilt iets graag, maar om allerlei redenen kom je er steeds niet toe. Kinderen laten het zo duidelijk zien.

Ken je dat moment dat je besluit dat je hulp nodig hebt en toch die eerste stap niet zet? Wat is er dan nodig om het wel te doen? Waardoor je besluit dat je je niet steeds zo onzeker wilt voelen in de omgang met je kind. En dat je graag handvaten wilt hoe je met de plotselinge boze buien van je kind omgaat.
Je gunt je kind wat meer zelfvertrouwen. En een leuk vriendenclubje. Maar gisteren kwam je kind huilend uit school…. En het heeft zoveel angst voor de toets…
Zomaar een greep uit signalen die je kind kan laten zien, en hoe je daar zelf op kunt reageren. Je kind zit niet lekker in zijn/haar vel.
Wat heb jij dan nodig om over de drempel te komen? De kruiwagen vol moed en een beetje steun. Waar haal jij je moed vandaan? Dat je kind zich meer blij kan voelen?
En je steun, support? Misschien hoor je een positief verhaal over een kindercoach van een ouder op school, of lees je een artikel over kindercoaching, kindertherapie.

Stap jij ook over die drempel?

Ja, dat doe ik

Over Dineke

Ik ben Dineke Ploeger. En zet graag mijn werk- en levenservaring in, in kindercoach praktijk De Twee Uilen. Het is mijn missie kinderen te helpen die wel een steuntje kunnen gebruiken. Ik kijk wat er nodig is, zodat je kind op een fijne manier weer verder kan. Je kind kan zich in de praktijk gezien en gehoord voelen. En zich in een veilige setting uiten en oefenen. Ouders betrek ik graag bij dit proces.