Home » Blog » Informatie en inspiratie » Een steen

Een steen

door Dineke Ploeger | 2 sep, 2024 | Informatie en inspiratie

Alle regio’s zijn na de zomervakantie weer begonnen. De kinderen gaan weer naar school.

Veel kinderen zullen in een vertrouwde groep komen. Voor anderen zal het begin van het nieuwe jaar meer spannend zijn…Een nieuwe school, voor het eerst naar groep 3, of de klassen zijn ‘gehusseld’, een nieuwe leerkracht…

Voor veel kinderen speelt het thema ‘veilig’ een rol. Dan heb ik het voornamelijk over emotionele veiligheid. Als een kind zich emotioneel veilig voelt op school, kan er groei ontstaan en kan een kind optimaal tot leren komen.

Maar wat is dat eigenlijk, je emotioneel veilig voelen? Ieder kind wil zich graag ‘gezien voelen’. Ieder kind heeft zijn/haar eigen beleving. Naar mijn idee voelt een kind zich gezien, als die individuele beleving er mag zijn, als er echt naar je wordt geluisterd.

Daar is een veilige bedding voor nodig. Een leerkracht met leiderschap, duidelijke regels, en oog voor de emotionele ontwikkeling van de kinderen als groep en het kind als individu. Op veel scholen is een anti-pest beleid. Dat is iets wat niet mag, wat je niet moet doen, een ander pesten. En absoluut belangrijk. Maar is het wel duidelijk wat je wel moet doen? Kinderen kunnen zoveel leren in een groep wat sociale vaardigheden betreft. Een voorwaarde is volgens mij, dat de bedding, de leiding veilige grenzen en regels kan bieden. Grenzen en regels die kinderen kunnen begrijpen. En hen de ruimte biedt om te leren en te oefenen.

Eigenlijk lijkt dat wel op hoe een opvoeding eruit kan zien. Veilige grenzen, voldoende ruimte om je als kind te kunnen ontplooien…..

Dat vraagt nog al wat van de meester of juf en de schoolleiding… Ik denk dat we het met elkaar moeten doen… We zijn allemaal mensen en als we willen kunnen we allemaal blijven leren… Zo kijk ik er graag naar….

De situatie is niet altijd ideaal. Daar zie ik in de praktijk veel voorbeelden van…

• De jongen die hard roept in de praktijk: ‘school is stom’.
• De jongen die gepest werd door een groepje kinderen uit de klas, en echt niet meer naar school wilde…
• Het meisje dat al een tijd met buikpijn naar school gaat. Met de angst van: wat zal er vandaag nou weer gebeuren?
• De jongen die wel nee zei, maar het andere kind ging toch door… En toen wist hij niet meer wat hij moest doen….

Als kindercoach kijk ik of het kind voldoende vaardigheden heeft op sociaal gebied. Het is belangrijk dat een kind meer weerbaar wordt, als het daaraan ontbreekt. School wordt eigenlijk altijd wel betrokken.. Het een werkt door in het ander.

Al zoveel dappere ouders en kinderen hier gezien.

Een blog over je veilig voelen op school. Er is natuurlijk nog zoveel meer over te zeggen.

Het komt in ieder traject wel ter sprake. Het begint met bewustwording; Wanneer voel ik me veilig? En wat heb ik daarvoor nodig?

Weet dat je welkom bent als je vragen hebt op dit gebied, wanneer je kind niet graag naar school gaat….

In de zomervakantie ben ik een week gaan beeldhouwen. Het was in een groep, in Limburg. Prachtige omgeving , heerlijk verwend met lekkere maaltijden. Aardige mensen…

Intuïtief beeldhouwen. Dat betekent dat je niet van te voren een plaatje in je hoofd hebt. Maar dat er organische vormen ontstaan door een gat of meerdere gaten te boren, ruimte te maken en dan te voelen waar de steen heen wil…

Het klinkt misschien een beetje zweverig…
En daar lag dan de steen …

Na even vijlen en eens even voelen, heb ik er een gat in geboord. Dat heet ruimte maken. En het bijzondere was dat je dan ook ruimte in jezelf maakt. Dat voelde ik letterlijk zo.

Toen er een keer een gat in zat, kon ik niet meer terug. Je kunt net zolang boren, schaven en vijlen tot er niets meer van de steen over is, maar je kunt er niets meer aanmaken…

Je kunt alleen maar verder. De steen heeft ook zijn beperkingen..

Een harde kiezel bijvoorbeeld, waarbij het niet lukt om die weg te vijlen. Of de laagjes in de steen waardoor er opeens een stukje afbreekt.
Aan de ene kant werd het een slakkenhuis en aan de andere kant ontstond een andere vorm. Je gaat samen met de steen op onderzoek uit, wat er wil ontstaan. Je kunt wel een intentie meegeven aan de steen, maar niet je wil opleggen.

Ik vond het zo magisch. Hoe er een vorm ontstond. En ik voelde, daar mag nog wat weg, of daar moet ik niet meer aankomen…

Gelukkig was er een zeer ervaren docente bij. Er zijn bepaalde wetmatigheden. Van de verschillende delen bijvoorbeeld hoe die aan elkaar blijven vastzitten, maar toch op zichzelf staan. En als ik dan weer een vorm had afgemaakt, kon ik dat ook voelen als onderscheid, helderheid.
Deze week heet de beeldende reis. Ik zei tegen haar, je had het ook de helende reis kunnen noemen. Dat was ook de knipoog zei ze…

Er gebeurt iets magisch, als je met de steen werkt. Het wordt als het ware een verlengstuk van jezelf. Een gat boren voelt als ruimte maken. Een vorm afbakenen, dat de voor en de achterkant kloppen, dat elke vorm een voor en achterkant heeft, voelt als onderscheid maken. En loslaten wat niet bij jou hoort.

Kortom ik heb hard gewerkt in de vakantie. Fysiek met het boren, schaven en schuren en van binnen is het ook een proces. Ik vond het heel mooi om dit zelf zo te ervaren deze week.

Heel regelmatig ervaar ik magische momenten met kinderen die een krachtensteen maken.
Zo kwam van de week een meisje dat het best spannend vond, het nieuwe schooljaar. In het jaar daarvoor was een andere school gekozen, het pesten had te lang geduurd. Er was geen vertrouwen meer…

Ze was al een paar keer in de klas op de nieuwe school geweest. Maar na de vakantie was het toch wel spannend…

Op mijn voorstel om een krachtensteen te maken, werd enthousiast gereageerd. Eerst de krachten goed voelen. Welke krachten moeten in de steen voor school? Toen dat allemaal duidelijk was, werden ze opgeschreven om te onthouden en ontstonden er mooie tekeningetjes en symbolen op de steen. Zitten echt alle krachten erin? Ja, dit was echt de steen voor het nieuwe begin!

Je zou kunnen zeggen dat de steen fungeert als het veertje van Dombo. Het olifantje dat met het veertje, zeker wist dat het ging lukken om te vliegen…

Omdat het kind zo zijn of haar eigen krachten heeft benoemd en gevoeld, is het zich daar bewust van geworden en heeft het in feite het probleem zelf opgelost…

De steen is dan de talisman, het tastbare bewijs. Ook een ankertje. Het is vastgelegd. Deze krachten zijn van mij…en ik kan ze altijd voelen wanneer ik dat nodig heb…

Ik vind het elke keer weer magisch. De steen is zoveel meer dan een steen geworden. Het werkt. Het heeft al bij zoveel kinderen geholpen te geloven in hun eigen kracht.

Gun je dit jouw kind ook? Jullie zijn welkom!

Over Dineke

Ik ben Dineke Ploeger. En zet graag mijn werk- en levenservaring in, in kindercoach praktijk De Twee Uilen. Het is mijn missie kinderen te helpen die wel een steuntje kunnen gebruiken. Ik kijk wat er nodig is, zodat je kind op een fijne manier weer verder kan. Je kind kan zich in de praktijk gezien en gehoord voelen. En zich in een veilige setting uiten en oefenen. Ouders betrek ik graag bij dit proces.