Regelmatig krijg ik de vraag van ouders hoe om te gaan met de boosheid van hun kind.
Er is zoveel over dit onderwerp te zeggen…

Boosheid is een belangrijk gevoel. Boosheid helpt om wat te doen als er iets over jouw grens gaat. Om je grenzen te bewaken, om te laten weten dat je het ergens niet mee eens bent.

Kinderen die niet boos kunnen worden, of het niet willen, gaan de boosheid onderdrukken. Het kan er dan op een ander moment en op een andere manier uitkomen, vaak als een angst.
Het meisje dat in de praktijk kwam en niet boos wilde worden, moest leren inzien dat dit wel belangrijk is. Ze wilde boosheid wel in de prullenmand doen. Ook de ouders moesten leren dat boosheid er af en toe bij hoort. En als het eens niet zo handig gaat dat het ook pogingen zijn om te leren op een goede manier boos te worden. Daar heeft ze nu de kans toe. En als ze het nog eens nodig heeft in haar leven, heeft ze er wat aan.

Een goede manier om met boosheid van je kind om te gaan, is erkenning geven en begrenzen. Wat makkelijker klinkt dan het in de praktijk vaak is. Erkenning geven is iets anders dan je goedkeuring geven aan wat iemand zegt of doet. Het is iemand zien en erkennen. Je kind worstelt om uiteindelijk te leren en te groeien, zich te ontwikkelen. Veel ouders willen hun kind deze worsteling besparen, maar dan ontneem je je kind ook een leerontwikkeling.
Een kind mag zo boos zijn als het is, maar niet zichzelf of een ander pijn doen. Diep van binnen wil ook eigenlijk ieder kind van zulke heftige emoties af. Er is vaak sprake van schaamte. Het is belangrijk dat de negatieve spiraal doorbroken wordt….

Een kind is geen boosheid, maar heeft boosheid. Dat laat ik een kind in de praktijk voelen. Soms moet het er even uit, dan hang ik de bokszak op…

Boosheid kan een kind als het ware overkomen. Driftbuien vaak. Heel grote boosheid, wat in enkele seconden opkomt. Er is dan geen sprake meer van redelijkheid of van de mogelijkheid tot praten. Een grote uitdaging kan het zijn om dan als ouder, opvoeder rustig te blijven en in evenwicht. Met boosheid wordt boosheid niet opgelost en ervaart het kind geen contact meer. Het moet eerst rustig worden.

Hoe doen jullie dat?
Heeft je kind wel eens een driftbui en lukt het dan je kind weer rustig te laten worden en later erover te praten? 

Zou je hierover wel eens in gesprek willen gaan, wat advies willen krijgen? Of loopt je kind hiermee vast?