De ‘goede reden’

Toen ik de opleiding deed voor kindercoach, heb ik, onder andere, twee grote ontdekkingen gedaan….
De ene was dat ik gedurende mijn werk in loondienst, eigenlijk al heel lang kindercoach was….Dat ik heel vaak kon ‘aansluiten’ bij een kind, kon aanvoelen wat er nodig was op dat moment. Waar het kind behoefte aan had… Ik heb ik in de jaren dat ik de praktijk run heel veel bijgeleerd. Maar de basis, zo ontdekte ik, zat er eigenlijk al in…
De andere grote ontdekking is, waar dit blog over gaat… De goede reden. Achter gedrag, hoe een kind doet, zit een goede reden. Het is niet voor niks dat een kind doet zoals het doet…Daar is een ‘goede reden’ voor. Hetzelfde geldt trouwens voor ouders.
Als kindercoach, ‘kijk’ ik vanuit het kind. Althans, dat probeer ik zo goed mogelijk te doen. Vaak is het dan een kleine stap om te achterhalen wat de ‘goede reden’ is. En dan komt ‘hoe het anders’ kan, dichterbij. Soms is het ingewikkelder, dan kan het wat langer duren voordat het helder is…
Een voorbeeld is het plotseling (heel) boos worden. Dat kan zo onverwachts komen, dat je niet meteen door hebt, waar het vandaan komt…Er kunnen allerlei ‘goede redenen’ zijn: Er was iets beloofd en het kan niet doorgaan. Er is al zoveel gebeurd…de emmer liep over. Het kind voelt jouw stress, kan dit niet oplossen in zichzelf en ontploft. Er is van alles op school gebeurd wat zich opstapelde, thuis in de veilige omgeving is iets kleins al genoeg om tot een heel boze bui te komen… grote moeheid, een heel vol hoofd….en er zijn vast nog meer redenen.
Ik merk in gesprekken met ouders en ook met kinderen, dat het helpt om dit zo duidelijk te benoemen. Wat er dan namelijk gebeurt is dat je veel beter uit het oordeel kunt blijven. Een kind is vaak boos op zichzelf na de ontploffing. ‘Het was niet goed wat ik heb gedaan. Dat was stom van mij…’ Daar begint een negatief zelfbeeld….Als ouder kun je je machteloos voelen, of zelf boos worden… Wat de zaak vaak alleen maar verergert, en twijfel kan zaaien over je manier van ouder zijn… En dan is daar ook nog het begin van een negatieve spiraal….
Mijn generatie is opgegroeid met veel ‘goed’ en ‘fout’. Wat prestaties betreft: ‘de rode pen’ in mijn schriften, en ook wat gedrag betreft…. Er was gedrag dat werd beloond, en gedrag wat werd bestraft. Veel oordelen. Wat er dan wordt ‘geleerd’ is, te voldoen aan de eisen die worden gesteld…. Of een rebel te worden…Maar hoe weet je dan nog wat je zelf voelt? En als je boosheid steeds moet onderdrukken, waar blijft die boosheid dan? Natuurlijk waren er gradaties… Ook in de huidige maatschappij en op scholen, wordt er vaak meer aandacht besteed aan het presteren, een diploma halen, dan aan hoe je met je gevoel omgaat. Om met zachtheid, zonder oordeel naar jezelf te kijken. En stil te staan bij de goede reden voor je gedrag.
Wanneer je wilt, ervoor open staat, om als ouder te groeien, en je gunt je kind een groeiproces, dan heb je al een hele stap gezet als je leert om (meer) oordeel-loos te kijken. Probeer het maar eens: de ‘goede reden’ zoeken achter het gedrag van je kind…Ook al vind je de reden niet meteen, het op deze manier kijken, geeft vaak al wat ruimte…
Wat logisch is vanuit de goede reden, hoeft nog geen gedrag te zijn wat wenselijk is. Er zijn grenzen, en die zijn belangrijk. Voor duidelijkheid, veiligheid… Mijn belangrijkste regel is: Je mag alles voelen, en zo boos zijn als je bent, maar je mag niet jezelf of een ander pijn doen. Nooit. Er zijn andere manieren die je kunt leren, om je te uiten, waarbij het veilig blijft…. Er is niet voor niets een bokszak in mijn praktijk. Daarmee kan ik een kind zijn of haar kracht laten voelen… En vandaaruit kun je leren om duidelijk je grens aan te geven.
Als een kind de ruimte krijgt om te mogen en kunnen voelen wat het voelt en leert dit op een acceptabele manier te uiten, geef je een kind zoveel mee voor de toekomst….Het leert dan ook zijn/haar behoeftes kennen, en heeft veel minder kans om depressief te worden in de pubertijd en als (jong) volwassene.
Wanneer je eens verder wilt praten over de ‘goede reden’ achter het gedrag van je kind, weet dan dat je welkom bent….
Mijn keuze van de foto van een van de katten bij dit blog, heeft ook een ‘goede reden’…..
Wat denk jij?