Home » Blog » Verhalen uit de praktijk » Faalangst

Faalangst

door Dineke Ploeger | 22 apr, 2020 | Verhalen uit de praktijk

Alle regio’s zijn na de zomervakantie weer begonnen. De kinderen gaan weer naar school.

Veel kinderen zullen in een vertrouwde groep komen. Voor anderen zal het begin van het nieuwe jaar meer spannend zijn…Een nieuwe school, voor het eerst naar groep 3, of de klassen zijn ‘gehusseld’, een nieuwe leerkracht…

Voor veel kinderen speelt het thema ‘veilig’ een rol. Dan heb ik het voornamelijk over emotionele veiligheid. Als een kind zich emotioneel veilig voelt op school, kan er groei ontstaan en kan een kind optimaal tot leren komen.

Maar wat is dat eigenlijk, je emotioneel veilig voelen? Ieder kind wil zich graag ‘gezien voelen’. Ieder kind heeft zijn/haar eigen beleving. Naar mijn idee voelt een kind zich gezien, als die individuele beleving er mag zijn, als er echt naar je wordt geluisterd.

Daar is een veilige bedding voor nodig. Een leerkracht met leiderschap, duidelijke regels, en oog voor de emotionele ontwikkeling van de kinderen als groep en het kind als individu. Op veel scholen is een anti-pest beleid. Dat is iets wat niet mag, wat je niet moet doen, een ander pesten. En absoluut belangrijk. Maar is het wel duidelijk wat je wel moet doen? Kinderen kunnen zoveel leren in een groep wat sociale vaardigheden betreft. Een voorwaarde is volgens mij, dat de bedding, de leiding veilige grenzen en regels kan bieden. Grenzen en regels die kinderen kunnen begrijpen. En hen de ruimte biedt om te leren en te oefenen.

Eigenlijk lijkt dat wel op hoe een opvoeding eruit kan zien. Veilige grenzen, voldoende ruimte om je als kind te kunnen ontplooien…..

Dat vraagt nog al wat van de meester of juf en de schoolleiding… Ik denk dat we het met elkaar moeten doen… We zijn allemaal mensen en als we willen kunnen we allemaal blijven leren… Zo kijk ik er graag naar….

De situatie is niet altijd ideaal. Daar zie ik in de praktijk veel voorbeelden van…

• De jongen die hard roept in de praktijk: ‘school is stom’.
• De jongen die gepest werd door een groepje kinderen uit de klas, en echt niet meer naar school wilde…
• Het meisje dat al een tijd met buikpijn naar school gaat. Met de angst van: wat zal er vandaag nou weer gebeuren?
• De jongen die wel nee zei, maar het andere kind ging toch door… En toen wist hij niet meer wat hij moest doen….

Als kindercoach kijk ik of het kind voldoende vaardigheden heeft op sociaal gebied. Het is belangrijk dat een kind meer weerbaar wordt, als het daaraan ontbreekt. School wordt eigenlijk altijd wel betrokken.. Het een werkt door in het ander.

Al zoveel dappere ouders en kinderen hier gezien.

Een blog over je veilig voelen op school. Er is natuurlijk nog zoveel meer over te zeggen.

Het komt in ieder traject wel ter sprake. Het begint met bewustwording; Wanneer voel ik me veilig? En wat heb ik daarvoor nodig?

Weet dat je welkom bent als je vragen hebt op dit gebied, wanneer je kind niet graag naar school gaat….

Ze werd aangemeld door haar moeder, met een lijst aan klachten. En daarbij de opmerking dat het mogelijk faalangst was. De juf dacht van wel. Zij had vroeger zelf faalangst gehad en het herkend.

Toen Francien hier een paar keer geweest was, kon ik het bevestigen. Ze had veel last van faalangst. Die onverklaarbare buikpijn had daar ook mee te maken. En oh, wat wilde ze daar graag vanaf. Laatst was er wat leuks, een partijtje waar ze voor was uitgenodigd. Maar Francien lag op de bank te kronkelen van de buikpijn…..

De motivatie was groot. Ze wilde graag van de buikpijn af. We maakten positieve doelen. Dapper deed ze mee met de oefeningen. En thuis deed ze ontspannings-oefeningen voor het slapen gaan. Het hielp. Eerst een beetje, toen steeds meer. We vouwden kikkertjes, want die maken ook kleine sprongetjes.

En toen was het weer een keer helemaal mis. De buikpijn was er weer. Het ging wel sneller over. Later bleef het nagenoeg weg.

Wat bij Francien goed werkte waren visualisatie-oefeningen. Het stapsgewijs voor je zien hoe het kan gaan. Zo zag ze de goede afloop al voor zich….

In de klas gingen de kinderen in groepjes een toneelstukje opvoeren. Francien deed ook mee, met een paar meisjes uit de klas. Ik was benieuwd hoe het was gegaan.

Francien vertelde dat ze met de meisjes had geoefend en hun had verteld wat ze van mij had geleerd. Ze had het aan ze voorgedaan. En ze hadden samen de oefening gedaan onder haar leiding. En ja, het was heel goed gegaan. En ze hadden applaus gekregen.

Wanneer het niet zo lekker gaat met je kind, kun je je als ouder flinke zorgen maken. Een natuurlijke reactie is dat je je kind wilt beschermen. Dit is heel begrijpelijk. Maar vaak niet het meest helpend voor een kind. Iets zelf kunnen, kan een gevoel van kracht geven, en het gevoel dat je op jezelf kunt vertrouwen.

Francien had laten zien dat ze haar eigen meester was geworden. Ze was geen slachtoffer meer van de faalangst, maar wist wat ze eraan kon doen, als het soms toch nog even de kop op stak. De schaamte was ook voorbij. Ze kon zelfs anderen helpen bij wat ze graag wilden maar wel spannend vonden. Kort daarna kon de begeleiding stoppen. Het was niet meer nodig. Het vertrouwen in zichzelf was zo gegroeid. Ze kon samen met haar ouders verder.

Heb je ook een vermoeden van faalangst bij je kind? En kan je kind hier wel wat steun bij gebruiken?

Neem dan contact met me op

Over Dineke

Ik ben Dineke Ploeger. En zet graag mijn werk- en levenservaring in, in kindercoach praktijk De Twee Uilen. Het is mijn missie kinderen te helpen die wel een steuntje kunnen gebruiken. Ik kijk wat er nodig is, zodat je kind op een fijne manier weer verder kan. Je kind kan zich in de praktijk gezien en gehoord voelen. En zich in een veilige setting uiten en oefenen. Ouders betrek ik graag bij dit proces.